Emily in Paris

Ik heb een zwak voor Lily Collins. Dat heeft een aantal redenen. Ten eerste ben ik opgegroeid met de muziek van haar vader, Phil Collins, en ben ik altijd dol geweest op de muziek van de musical Tarzan (ook van Phil Collins). Ten tweede vind ik Lily heel leuk op Instagram en hoe erg ze fan is van Audrey Hepburn (waar ze zelf ook wel wat van weg heeft). Tot slot vind ik haar een goede actrice in andere films, zoals Extremely Wicked, Shockingly Evil and Vile en To the Bone. Dat zijn dan ook de grootste redenen dat ik erg benieuwd was naar Emily in Paris, de serie waarbij je de titel zeer letterlijk mag nemen, want het gaat – jawel – over Emily in Parijs. En laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: de serie viel me erg tegen. In het begin.

Cliché na cliché na cliché (na cliché)

Het begon in de eerste aflevering al met een aantal dingen waar ik de kriebels van kreeg. Allereerst de acteerskills van, nou ja, bijna iedereen, maar met name die van Emily’s boyfriend. Dat had heel wat overtuigender gekund. Daarnaast zit Emily al na vijf minuten van de eerste aflevering in Parijs. Kort uitgelegd zou haar supervisor naar de hoofdstad van Frankrijk vertrekken om daar hun kantoor te ondersteunen in hun social mediastrategie, maar omdat zij onverwachts zwanger blijkt te zijn, gaat het feest niet door. Emily, op goede voet met haar supervisor, mag haar plek innemen. Zonder een woord Frans te spreken en met slechts 46 volgers op Instagram gaat zij haar Franse collega’s wel even vertellen hoe het allemaal moet op die social mediaplatformen. Dat vond ik al niet erg overtuigend, maar gelukkig gaat haar aantal volgers al snel omhoog zodra ze haar profiel verandert naar @emilyinparis. Omdat al deze gebeurtenissen zich in rap tempo opvolgen, blijft de serie vrij oppervlakkig. Daarbij helpen de vele clichés dus ook niet mee. Spreuken als ‘Fake it till you make it!’ komen om de 10 minuten voorbij waardoor je je ogen niet anders kan dan ver in je achterhoofd rollen. Toch wilde ik de serie een goede kans geven, en dus bleef ik de 25 minuten durende afleveringen afspelen. Waar ik achteraf tóch blij om was.

Warming up to the character

Na zo’n 4 afleveringen begon ik er eindelijk plezier in te krijgen. In de tussentijd waren er natuurlijk nog genoeg irritaties, zoals een kinderachtige CEO die voor geen enkele reden jaloers is op Emily en haar het leven enorm zuur maakt. Of een au-pair die ze ontmoet in een park en overdreven aardig voor haar is, Emily haar telefoonnummer geeft en tegen haar zegt dat ze haar ‘áltijd mag bellen als je even wilt klagen over die gekke Fransen onder het genot van een heerlijk glas Franse wijn’. Het meest storende vond ik nog wel dat Emily’s vriendje het uitmaakt op het moment dat hij eigenlijk al in het vliegtuig naar Parijs had moeten zitten. Hij geeft de relatie niet eens een kans terwijl hij overal mee instemde op het moment dat Emily vertrok. Het jammere is dat je totaal niet met Emily meeleeft op het moment van de break-up, omdat je dus maar (minder dan) 5 minuten van de hele relatie hebt meegekregen aan het begin van de serie. Als ze gewoon één hele aflevering hadden geweid aan Emily’s leven in Chicago, en rustig hadden opgebouwd naar haar vertrek, dan was de serie naar mijn mening al een stuk beter geweest. Maar goed, ná al die irritaties in de eerste 4 afleveringen beginnen de scènes en personages steeds leuker en grappiger te worden. Ineens heeft Emily aan twee van haar Franse collega’s goede vrienden, is er een leuke buurman in beeld met wie ze nu wél kan flirten en gebeuren er grappige dingen waardoor je met veel meer zin de volgende aflevering aanklikt. Natuurlijk blijven er clichés langskomen, maar die zijn veel minder storend. Het werk van Emily wordt wel erg rooskleurig afgeschilderd. Gezien ikzelf ook in die branche zit, weet ik uit ervaring dat je niet de hele dag bezig bent met alleen maar content verzinnen en schieten voor social media. Soms lijkt ze plotseling met een idee te komen voor de social mediastrategie van een klant, zonder daar een minuut over nagedacht te hebben, terwijl er achter iedere strategie natuurlijk echt wel wat meer denkwerk zit. Maar afgezien daarvan is het leuk om te zien hoe Emily omgaat met haar verschillende klanten en verschillende strategieën. En natuurlijk is Parijs het perfecte decor voor dit alles.

Maar dan…

Het grootste pluspunt van de serie vind ik Gabriel. Want ja… Gabriel. 😍 Natuurlijk zijn er veel dingen die hij anders had moeten doen (als je de serie gezien hebt, weet je waar ik het over heb – geen spoilers hier!), maar het oog wil natuurlijk ook wat… En dat krijgt het oog ook in deze serie. Maar net op het moment dat je Emily in Paris écht leuk gaat vinden, EINDIGT HET SEIZOEN! Tja, ze moesten blijkbaar toch nog afsluiten met een laatste teleurstelling…

Wat vond jij van Emily in Paris? Is mijn mening terecht, of…?

Gepubliceerd door Ellen

Naast mijn dagelijkse bezigheden als contentspecialist, schrijf ik ook in mijn vrije tijd graag creatieve content. Daarnaast ben ik gek op dieren (ik begin het liefst mijn eigen kinderboerderij), Harry Potter, thee en pretparken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: